De Thalys, 3 maal hiep hiep hoera denk je dan. Je gaat zitten en denkt, gassen maar! Dat valt vies tegen als je voor dezelfde snelheid gewoon een Intercity naar Brussel had kunnen nemen. Alleen dan stop je 50x vaker dus uiteindelijk ‘voordeliger’ in tijd. Je vraagt je in godsnaam af hoe je nog in iets meer dan 1 uur tijd met dit gangetje in Parijs op Gare Du Nord moet aankomen. Maar vanaf Brussel beland je in een andere wereld, een echte snelle trein. Je hebt geen erg in het voorbij komen van tegenliggende treinen op wat kabaal na. Zoef, daar ben je dan. In the big city Parijs! Vanaf Gare Du Nord zit je ook binnen 20 minuten ongeveer op de hotelkamer. Voilla!
Het ontbijt bestaande uit 1 croissant en 1 half stokbrood per persoon. Een kaasje, wat jammetjes, chocopasta en boter. Koffie prima, Jus d’orange smakelijk. Ontbijten snappen Franse mensen niet. Die eten de hele dag door wat hapjes, voornamelijk stokbrood met ‘noem het maar op’ erop. In Oostenrijk zou ik 4 croissants, 2 witte bolletjes verder zijn, maar dat terzijde.
Lunchen doen ze de hele dag door geloof ik. Avondeten vanaf een uurtje of 20:00 en later. Om 23u zitten ze nog buiten om wat ‘warms’ te bestellen. Gewoon lekker buiten op het terras. Ik had het heus koud toen ik terug in Nederland was. Zeker ’s avonds bij thuiskomst, hier kon ik niet meer half nakend over straat.
De volgende ochtend kleed je je om en zoek je je riem! Aldus, moeders.
De avond ervoor leg je de kleding klaar om voor het ontbijt aan te kleden. Sokken, broek en shirtje aan en broek vastknopen/opheisen/opsjorren…, met een riem, ‘waar is nou toch mijn riem, ik weet zeker dat ik die gisteravond hier had liggen, hoor’. Hotelkamer over de kop, koffer alsnog een puinhoop alsof alles al gedragen is en 20 minuten later tot de ontdekking komen waarom je broek zo lekker zit en halverwege deze heisa niet is afgezakt. ‘Verrek zeg, ik hem hem al om’ gniffel. Ook mijn moeder heeft af en toe last van iets wat ik geen naam geef. Sorry moeders!
Nog leuker het feit ergens op de heenweg in de trein aangekomen over de grens, in Frankrijk. KPN zend 2 a 3 smsjes met de daar geldige tarieven en wenst je uiteindelijk (hoe weten zij dat nou?) een prettige vakantie/verblijf. ‘Pieppieeep’, een stilte en moeders die sprak; ‘Moet ik ze nu een sms terug sturen om ze te bedanken’? Je kunt het altijd proberen. mam, jij wel.
Goed, voordat deze Blog alleen over moeders uitspraken en geniale momenten gaat iets anders…..
Het waren 4 zeer indrukwekkende dagen. Ook de eiffeltoren heeft mijn camera-lens mogen aanschouwen. Bij het uitstappen van de metro loop je richting ‘boven de grond’ met voor ons een stel Japanners of wat het ook waren. Ergens verderop achter wat hoge bomen scheen licht. Het was het topje van de Eiffel, ik heb Jappen of dergelijks nog nooit zo horen schreeuwen en juichen omwille van de enige echte Eiffeltoren in kerstsfeer. Miljoenen knipperende lampjes voor 60-sec. lang. Alsof de hoofdprijs zojuist boven op deze mini-mensjes was gevallen. Met een hoop kabaal rennen zij richting deze hoge en ’s avonds zeer mooi verlichtte toren. Het is een mooi ding maar om dit met de rest van Parijs op deze luidruchtige wijze te tonen, stil maar het komt wel goed.
Aanschouw hier overigens een aantal gemaakte foto’s. De rest moet ik nog gaan uitzoeken.
1 tip; bezoek je de Arc de Triomphe neem je wandelschoenen, anti-misselijkheids pilletjes en een muziekje voor onderweg mee. In 1 van de ‘poten’ moet je op eigen voeten boven zien te komen. Niet via een lift (tenzij dit noodzakelijk is), niet via klimtouwen aan de wanden maar via een te lange, hoge, smalle maar vooral draaiende trap. Niet dat de trap draait, al doet dit anders vermoeden na bovenkomen met je na-tollende hoofd/en ogen, x 100 rondjes en 640.000 trap-treden. Stoppen op deze trap om uit te rusten is geen goed idee, je ligt zeker weten heel erg snel (veel sneller) weer beneden. Door 100 rondjes traplopen op slechts een kleine 2 meter ‘breedte’ is na 50 rondjes stilstaan geen goed idee. Maar probeer het eens uit zou ik zeggen. Het uitzicht is vrij indrukwekkend voor deze niet eens zo hoge ‘totaal-geen-traploze-toren’.
Zouden we naar beneden dezelfde weg moeten? Nee, de andere ‘poot’ is hiervoor gemaakt. Logischerwijs gaat deze rondjes-draaiende-trap de andere kant op. Beneden aangekomen probeer je nog wat te lezen en je te verdiepen in al deze namen. Ergens plof je neer en kom je even bij.
Verder ben ik even uitgeschreven, laten we het hier maar bij houden.
Tot de volgende keer.
